مروری بر ساخت تخمدان مصنوعی با استفاده از زیست مهندسی و عوامل موثر بر بهبود نتایج آن

تلاش به منظور حفظ توانایی باروری و افزایش کیفیت زندگی بازماندگان مبتلا به سرطان، نارسایی زودرس تخمدان (POF)، بیماری های خود ایمنی (۱) و افرادی با نقایص ژنتیکی نظیر بیماری ترنر (Turner Syndrome) توجه ویژه ای را به خود اختصاص داده است و به دلیل آثار گنادوتوکسیک درمان سرطان، حفظ باروری پیش از آغاز دوره درمان، به یک ضرورت بالینی و اخلاقی مبدل شده است (۲). روش های معمول حفظ توانایی باروری مانند انجماد تخمک یا جنین در حال حاضر برای کمک به بیماران با نارسایی زودرس تخمدان کافی نیست و امکان استفاده از آن و به ویژه برای دختران نابالغ مبتلا به سرطان، وجود ندارد. از طرفی خطر بازگشت سلول های بدخیم در روش انجماد و پیوند بافت تخمدان نیز وجود دارد. در این شرایط، ایجاد تخمدان های مصنوعی با کمک روش های مهندسی بافت که ویژگی های تخمدان های طبیعی را بازسازی می کنند، دارای اهمیت بسیاری هستند. مهندسی بافت تخمدان یک سیستم سه بعدی به منظور کمک به رشد فولیکول و از سرگیری میوز تخمک و یک راهبرد جدید برای درمان از کار افتادگی تخمدان را پیش رو قرار می دهد (۳).برای محقق شدن ایده ی ایجاد تخمدان مصنوعی، وجود یک داربست مناسب برای حمایت از سلول های سوماتیک تخمدان و مجموعه ی فولیکولی برای تولید تخمک بالغ و همچنین بهره گیری از عواملی که بتوانند به بهبود عملکرد تخمدان مصنوعی کمک کرده و تا حد زیادی آن را به نمونه طبیعی نزدیک تر نمایند، ضروری به نظر می رسد. تحقیقات مختلف استفاده از مایع فولیکولی و محیط کشت القایی سلول های کومولوسی.را برای نیل به این هدف، مفید دانسته اند.

کلیدواژه ها:

تخمدان مصنوعی ، مایع فولیکولی ، محیط القایی سلول های کومولوسی ، مهندسی بافت