معرفی نسخ خطی دیوان فارسی زنده رام موبد کشمیری و بررسی سبکی آن

دیوان زنده رام موبد کشمیری، شاعر پارسی گوی سده های یازدهم و دوازدهم هجری در هند، گنجینه ای ارزشمند از سروده هایی در قالب های گوناگونی چون قصیده، غزل، مثنوی، رباعی و مخمس با درونمایه های عرفانی، تاریخی و فرهنگی است. این اثر علاوه بر تنوع قالب و مضمون، به واسطه دیباچه و موخره مصنوع، که متاثر از سبک سعدی و جامی و مزین به انواع سجع، جناس و موازنه است، نشان از تسلط ادبی مصنف دارد. از منظر سبکی، دیوان زنده رام در چهارچوب سبک هندی با مضامین عرفانی جای می گیرد و با بهره گیری از صنایع ادبی چون تشبیه، استعاره، ایهام، تلمیح و همچنین تحت تاثیر شاعرانی چون حافظ، صائب و خاقانی، مفاهیم بلند حکمت و عشق را به شکلی فخیم بیان می کند. این پژوهش با هدف معرفی نسخ خطی این دیوان و واکاوی ویژگی های سبکی آن، به روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر دو نسخه خطی موجود در موسسه شرق شناسی بندارکر (به عنوان نسخه اساس) و کتابخانه موزه بریتانیا انجام شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که بررسی این اثر نه تنها گامی اساسی در جهت احیای بخشی از میراث فراموش شده ادب فارسی در شبه قاره است، بلکه به مثابه سند پویایی از تبادلات فرهنگی ایران و هند، به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

stylistics ، Manuscript Studies ، Textual Criticism ، Zinde-Ram Mobad Kashmiri ، Indian Poets