بحثی در ارتباط هنر شعر و نقاشی در آیینه اشعار کانکریت محمدعلی سپانلو

شعر همواره برای زیبایی و تاثیربخشی از سایر هنرها چیزهایی را وام گرفته است؛ریتم و آهنگ کلمات را از هنر موسیقی وام گرفته و سعی کرده به موسیقی نزدیک شود؛ از شگردهای هنرهای نمایشی در جهت نزدیک شدن به هنر نمایش و از نقاشی در جهت تصویری کردن و عینی کردن مفاهیم.جریان شعر کانکریت(concrete poetry) که با نام‎هایی چون شعر دیداری، تجسمی و بصری نیز شناخته می‎شود در اوایل قرن بیستم در اروپا متاثر از هنرهای تجسمی و کوبیسم و ایماژیسم شکل گرفت. این گونه شعر، قصد نزدیک شدن به هنر نقاشی را دارد و شاعر تلاش می‎کند تا با استفاده از امکانات بصری نوشتار، بسیاری از مفاهیم را به شکل دیداری و به صورت نقاشی نیز ارائه دهد. شاعران معاصر ایرانی نیز با الهام از این جریان شعری، اشعار دیداری سروده‎اند. علت گرایش به این جریان نیز در ذات هنری آن نهفته است؛چرا که هنر، قصد کمال در ابعاد روساختی و ژرف ساختی را دارد و شعر دیداری علاوه بر لذت شنیداری، از زیبایی بصری نیز برخوردار است و تلاشی برای خلق هماهنگی مضمون و شکل نوشتار و زیبایی‎آفرینی از این رهگذر است. در شعر سپانلو می‎توان نمونه‎های زیبایی از شعر دیداری را دید. او به واسطه دیداری کردن اشعار در پی انتقال و القاء مفاهیم و خلق هماهنگی بین مضمون و معنا و هیات دیداری شعر است.این پژوهش ضمن بحث از رابطه شعر و هنرهای تجسمی قصد آن را دارد که با روش توصیفی-تحلیلی اشعار دیداری سپانلو را مورد تجزیه و تحلیل علمی و منتقدانه قرار دهد..

کلیدواژه ها:

هنر ، زیبایی& rlm ، آفرینی ، نقاشی ، شعر کانکریت ، محمدعلی سپانلو