تحلیل اثرات هم افزایی کاهش بار شناختی و آموزش طرحواره محور بر ارتقای یادگیری فرمول های ریاضی در دانش آموزان پایه دوازدهم علوم انسانی

هدف از انجام این پژوهش، مقایسه روش حل مسائل و تمرین های کتاب ریاضی و آمار ۳ با استفاده از تفکیک فرمول های سنگین و تبدیل آن ها به مراحل چندگانه به منظور ایجاد طرح واره های ذهنی و درک عمیق، نسبت به آموزش صرفا بر مبنای شیوه کتاب و بررسی تاثیر این رویکرد بر عملکرد دانش آموزان در آزمون نهایی بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از دسته پژوهش‍های شبه آزمایشی با گروه آزمایش و گواه بود. در این پژوهش، نمره نوبت اول دانش آموزان به عنوان پیش آزمون و نمرات پایانی نوبت دوم به عنوان پس آزمون مورداستفاده قرار گرفت. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه دوازدهم انسانی شهرستان آبادان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ و نمونه به صورت در دسترس شامل ۵۶ دانش آموز در دو گروه ۲۸ نفری بود.. تدریس در گروه آزمایش در نیم سال دوم با روش مبتنی بر ایجاد طرح واره های ذهنی از طریق تفکیک و ساده سازی مراحل حل مسائل و ایجاد الگوریتم برای درک بهتر و عمیق مراحل حل انجام شد و برای گروه گواه آموزش به شیوه متداول کتاب صورت گرفت. برای تفسیر داده ها از آنالیز کوواریانس استفاده شدنتایج تحلیل ها نشان داد که گرچه در نیم سال دوم معمولا روند عملکرد دانش آموزان با کاهش نسبی همراه است، عملکرد گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه به طور معناداری بهتر بود و اجرای روش مبتنی بر طرح واره توانست این روند را بهبود بخشد. (۰۲۴/۰ = p) و مقدار اندازه اثر ۰۹۲/۰ به دست آمد که بیانگر یک اثر متوسط است.