یادگیری معکوس از دیدگاه دانش آموزان دوره متوسطه دوم: بازنمایی تجربیات زیسته، مزایا و محدودیت ها

یادگیری معکوس یکی از رویکردهای نوین یاددهی-یادگیری در عصر حاضر است. در این رویکرد، دانش آموزان پیش از حضور در کلاس درس، محتوای آموزشی را فرا می گیرند و زمان کلاس را به فعالیت های تعاملی، گفتگو و بازنگری مفاهیم اختصاص می دهند. این پژوهش با هدف تبیین تجربیات زیسته دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر مشهد درباره مزایا و محدودیت های یادگیری معکوس، با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شد. برای این منظور با ۱۸ نفر از دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر مشهد، مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شد و داده های به دست آمده، به کمک رویکرد اسمیت تجزیه و تحلیل شدند. پس از تجزیه و تحلیل داده ها سه مضمون کلی شامل پویایی کلاس درس، بیگانگی معلمان و والدین از یادگیری معکوس، و چالش های دسترسی به منابع به دست آمد. دانش آموزان پویایی کلاس را به عنوان یکی از مزایای یادگیری معکوس گزارش کردند، در حالی که بیگانگی معلمان و والدین از این رویکرد و چالش های دسترسی به منابع، به عنوان محدودیت ها مطرح شدند. یافته های این پژوهش نشان می دهند که یادگیری معکوس می تواند انگیزش و تعامل فعال دانش آموزان را تقویت کرده و پویایی کلاس را افزایش دهد. با این حال، عدم تسلط و آشنایی کافی اغلب معلمان و والدین با این رویکرد و وجود محدودیت های زیرساختی و دسترسی برابر به منابع، چالش هایی را ایجاد می کند.