نقش قابلیت های پویا (Dynamic Capabilities) در تطبیق استراتژیک سازمان ها با عدم قطعیت های ناشی از هوش مصنوعی و تحول دیجیتال

تحولات شتابان ناشی از هوش مصنوعی و دیجیتالی شدن گسترده، محیط رقابتی سازمان ها را با سطوح بی سابقه ای از عدم قطعیت، پیچیدگی و پویایی مواجه ساخته است. در چنین فضایی، الگوهای سنتی مدیریت استراتژیک که مبتنی بر پیش بینی پذیری محیط و ثبات مزیت رقابتی هستند، کارایی خود را تا حد زیادی از دست داده اند. در این میان، رویکرد قابلیت های پویا به عنوان چارچوبی نوین در نظریه مدیریت استراتژیک، بر توانایی سازمان ها در حس کردن تغییرات محیطی، بهره برداری از فرصت ها و بازپیکربندی منابع و شایستگی ها تاکید دارد. هدف این مقاله، تبیین نقش قابلیت های پویا در تطبیق استراتژیک سازمان ها با عدم قطعیت های ناشی از هوش مصنوعی و تحول دیجیتال است. مقاله حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی، ضمن بررسی ماهیت عدم قطعیت های فناورانه، نشان می دهد که چگونه قابلیت های پویا می توانند به عنوان سازوکاری کلیدی برای حفظ بقا، نوآوری مستمر و خلق مزیت رقابتی پایدار در عصر دیجیتال ایفای نقش کنند. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که سازمان هایی که در توسعه قابلیت های پویا سرمایه گذاری می کنند، توان بالاتری در مدیریت ریسک های فناورانه، انطباق استراتژیک و بهره گیری اثربخش از فناوری های هوشمند خواهند داشت.

کلیدواژه ها:

قابلیت های پویا ، مدیریت استراتژیک ، هوش مصنوعی ، تحول دیجیتال ، عدم قطعیت محیطی ، مزیت رقابتی