تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر رفتار دانش آموزان ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی و مرور نظام مند پژوهش های انجام شده در زمینه تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر رفتار دانش آموزان دوره ابتدایی است. مهارت های زندگی به عنوان توانایی های روان شناختی و اجتماعی برای سازگاری موثر با چالش های روزمره شناخته می شوند و آموزش اصولی آن ها در مدارس به ویژه دوره ابتدایی می تواند موجب ارتقای رفتارهای سازگارانه، کاهش پرخاشگری، افزایش خودکنترلی و بهبود روابط اجتماعی شود (WHO، ۱۹۹۷؛ ناصری و همکاران، ۱۴۰۰). این مقاله با روش مرور توصیفی–تحلیلی و بر پایه جستجوی کیفی در پایگاه های داخلی مانند SID، MagIran و Noormags و منابع بین المللی از جمله ERIC و Google Scholar، پژوهش های منتشرشده بین سال های ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۳ را بررسی می کند. تحلیل مطالعات نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی به شیوه های فعال و مشارکتی (آموزش همیارانه، ایفای نقش، یادگیری مسئله محور) بیشترین تاثیر را در بهبود رفتارهای اجتماعی–هیجانی دارد (صادقی، ۱۳۹۸؛ کاظمی و محمدی، ۱۴۰۱؛ Gresham & Elliott, ۲۰۱۸). نتایج پژوهش های مروری نشان می دهد که برنامه های آموزش مهارت های زندگی سبب کاهش رفتارهای ناسازگار، افزایش احترام متقابل و ارتقای توانایی حل مسئله در کودکان شده است. در مجموع، آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان راهبردی کارآمد برای پرورش رفتارهای مطلوب و سلامت روان در مدارس ابتدایی مورد توجه سیاست گذاران آموزشی قرار گیرد (UNESCO, ۲۰۲۰؛ حیدری و همکاران، ۱۳۹۹).

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، رفتار دانش آموز ، آموزش ابتدایی ، خودکنترلی ، روابط اجتماعی.