بررسی فرهنگ پوشش در طراحی های لباس در چهارچوب اسلامی

این پژوهش با هدف تبیین منظومه پیچیده موثر بر طراحی لباس در جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. طراحی لباس در این بستر، در تقاطع سه گفتمان اصلی فرهنگ و شریعت اسلامی، قوانین حکومتی، و زیبایی شناسی معاصر قرار می گیرد. مقاله حاضر با روشی تحلیلی-توصیفی و با ادغام مباحث حقوقی، فرهنگی و انتقادی موجود در ادبیات موضوع، نشان می دهد که طراح ایرانی نه تنها ملزم به رعایت ضوابط شرعی و قانونی مانند پوشیدگی، عفت و اجتناب از تبرج است، بلکه باید این مفاهیم را به زبان خلاقانه طراحی ترجمه کند. در این مسیر، استفاده از نقوش سنتی اسلامی-ایرانی مانند اسلیمی و ختایی، و پارچه های بومی، به مثابه ابزاری برای تقویت هویت عمل می کند. با این حال، یافته ها حاکی از تنش ذاتی میان اقتصاد مد، مصرف گرایی جهانی و اهداف فرهنگی پروژه«لباس اسلامی-ایرانی»است. نتیجه نهایی تاکید بر ضرورت خلق یک گفتمان طراحی مستقل است که بتواند با عبور از تقلید و شیءانگاری بدن، معانی اصیل پوشش را در قالبی معاصر بازتعریف نماید.

کلیدواژه ها:

فرهنگ پوشش ، طراحی لباس اسلامی ، حجاب و عفاف ، هویت اسلامی–ایرانی ، ارزش های دینی.