مقایسه سفرنامه های معاصر فارسی با سفرنامه های کلاسیک (نمونه موردی دو سفرنامه رضا امیرخانی: جانستان کابلستان و نیم دانگ پیونگ یانگ با سفرنامه ناصرخسرو)

سفرنامه ها یکی از منابع مهم و ارزشمند درباره گذشته و منبع دست اول تبادل فرهنگ ها هر جامعه محسوب می شوند که برای مورخان، جامعه شناسان و مردم شناسان جزو منابع دست اول تحقیق و پژوهش به شمار می روند. مقایسه و شناخت شیوه های ادبیات روایت پردازی دو سفرنامه ناصر خسرو و سفرنامه رضا امیرخانی و علاوه بر آن شناخت اهداف رضا امیرخانی و ناصرخسرو از نگارش سفرنامه کلاسیک و معاصر می باشد. رساله حاضر به روش توصیف تحلیلی بر منبا روش کتابخانه ای صورت گرفته است. از این پژوهش این نتایج حاصل شد، ویژگی منحصر به فرد سفرنامه ناصرخسرو برخلاف سفرنامه امیرخانی، شروع با حادثه داستانی، برخوردار بودن از زبان روایی- ادبی، حکایت های دلنشین، دقت و جزئی نگری است. سفرنامه ناصرخسرو تصویری کامل و جامع از سرزمین ها و ملت ها با نگاه به ویژگی های عمرانی و مختصات فیزیکی آن سرزمین ها که به آنها مسافرت کرده اند، ارائه می دهد، در حالی که سفرنامه امیرخانی سرشار از موضوعات و مباحث تاریخی و مسائل مربوط به آن با یک نگاه امنیتی و فرهنگی است . توصیفات هر دو آنها زنده و پویاست . توصیفات مفصل و گاهی خسته کننده و ملال آور در سفرنامه ناصرخسرو بخصوص هنگام توصیف بناها دیده می شود ولی در سفرنامه امیرخانی توصیفات کوتاه شیرین و جذاب است . ناصرخسرو در توصیف معمولا از نثر مرسل استفاده می کند. درحالی سفرنامه امیرخانی نثر غالبا به سمت زبان محاوره گرایش دارد. ناصرخسرو غالبا به عنصرزمان توجه دارد در حالی که در سفرنامه امیرخانی، زمان وقوع حوادث یا ذکر نشده و یا دقیق نیست .

کلیدواژه ها:

سفرنامه معاصر ، سفرنامه کهن ، ناصرخسرو ، امیرخانی