چگونه توانستم بی انگیزگی و کم حرفی دانش آموزانم را در بحث های کلاسی کاهش دهم؟

این اقدام پژوهی با هدف بررسی و ارائه راهکارهایی جهت کاهش بی انگیزگی و کم حرفی دانش آموزان در بحث های کلاسی در آموزشگاه زندی اکبری شیراز انجام شده است. مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یاددهی-یادگیری از اهمیت بالایی برخوردار است، چرا که نه تنها به تعمیق یادگیری کمک می کند، بلکه مهارت های تفکر انتقادی، اعتماد به نفس و توانایی ابراز وجود را در آنان پرورش می دهد. با این حال، مشاهده شد که شماری از دانش آموزان این آموزشگاه، علی رغم توانایی های بالقوه، تمایل چندانی به شرکت در بحث های کلاسی نشان نمی دهند؛ این وضعیت به شکل کم حرفی، انفعال و فقدان انگیزه بروز می کرد. این پژوهش با رویکرد اقدام پژوهی، ابتدا به توصیف وضعیت موجود و شناسایی ریشه های این مشکل از طریق مشاهده، مصاحبه با دانش آموزان و همکاران، و بررسی سوابق تحصیلی پرداخته است. یافته های اولیه نشان داد که عواملی نظیر ترس از اشتباه، عدم آشنایی با موضوع بحث، خجالتی بودن، محیط کلاسی نامناسب و روش های تدریس سنتی می تواند در بروز این مشکل موثر باشد. بر این اساس، راهکارهایی شامل استفاده از روش های تدریس فعال، ایجاد فضای امن و حمایتی، تقویت اعتماد به نفس دانش آموزان، تشویق مشارکت تدریجی و ارائه بازخوردهای سازنده طراحی و به اجرا درآمد. پس از اجرای راهکارها در یک دوره زمانی مشخص، شواهد جدیدی جمع آوری شد که نشان دهنده بهبود قابل ملاحظه ای در سطح مشارکت، انگیزه و قدرت بیان دانش آموزان در بحث های کلاسی بود. نتایج حاصل از این پژوهش می تواند رهنمودهای کاربردی برای معلمان، مدیران و برنامه ریزان آموزشی به منظور ارتقاء کیفیت مشارکت دانش آموزان در کلاس های درس فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی ، کم حرفی ، بحث کلاسی ، مشارکت دانش آموز ، آموزش فعال ، تفکر انتقادی