مدیریت اضطراب جدایی در دانش آموزان ابتدایی و تاثیر آن بر حضور مدرسه

اضطراب جدایی در دانش آموزان ابتدایی یک چالش روانشناختی شایع است که می تواند تاثیرات عمیقی بر عملکرد تحصیلی و حضور مستمر آن ها در مدرسه داشته باشد. این پژوهش با هدف بررسی مدیریت اضطراب جدایی و ارزیابی تاثیر آن بر میزان حضور دانش آموزان در محیط آموزشی انجام شده است. رویکرد این مطالعه کیفی و توصیفی بوده و بر اساس تحلیل عمیق تجربیات و دیدگاه های دانش آموزان، والدین، و معلمان صورت گرفته است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته و مشاهده در محیط های آموزشی جمع آوری شدند. نتایج نشان داد که اضطراب جدایی نه تنها منجر به غیبت های مکرر و کاهش انگیزه تحصیلی می شود، بلکه بر کیفیت تعاملات اجتماعی و عاطفی دانش آموزان نیز تاثیر منفی می گذارد. راهبردهای موثر در مدیریت این پدیده شامل تقویت ارتباط خانه و مدرسه، آموزش مهارت های خودمراقبتی به دانش آموزان، اجرای برنامه های حمایتی در مدرسه، و استفاده از تکنیک های شناختی-رفتاری ساده برای کودکان بود. این مطالعه تاکید می کند که مدیریت فعال و همدلانه اضطراب جدایی می تواند به طور قابل توجهی بر افزایش حضور منظم دانش آموزان در مدرسه، بهبود سازگاری آن ها با محیط آموزشی، و ارتقای رفاه روانشناختی شان کمک کند. یافته ها همچنین بر اهمیت تشخیص زودهنگام و مداخله به موقع برای پیشگیری از تشدید مشکلات تاکید دارند. در نهایت، این پژوهش اهمیت رویکردهای جامع و مشارکتی را در ایجاد محیطی امن و حمایت کننده برای دانش آموزان دارای اضطراب جدایی برجسته می سازد که به نوبه خود منجر به کاهش غیبت و افزایش بهره وری تحصیلی می شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب جدایی ، دانش آموزان ابتدایی ، حضور مدرسه ، مدیریت اضطراب ، آموزش و پرورش.