نقش بازی درمانی در کاهش اضطراب و بهبود مهارت های اجتماعی کودکان

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر بازی درمانی به عنوان یک مداخله روانشناختی در کاهش علائم اضطراب و ارتقای مهارت های اجتماعی کودکان بود. بازی به عنوان زبان طبیعی کودک، فرصتی را برای بروز هیجانات، حل تعارضات درونی و یادگیری الگوهای ارتباطی فراهم می آورد. روش پژوهش حاضر کیفی و از نوع توصیفی-تحلیلی بود. جامعه آماری شامل کلیه مقالات و مطالعات منتشرشده در بازه زمانی ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۲ در پایگاه های اطلاعاتی علمی داخلی همچون Noormags، SID، Magiran و Civilica بود. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، داده های مرتبط با اهداف پژوهش گردآوری و مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها به وضوح نشان داد که بازی درمانی، صرف نظر از رویکرد خاص آن، می تواند به عنوان یک بستر امن و قابل کنترل عمل کند که در آن کودک می تواند ترس ها و نگرانی های خود را بدون احساس تهدید بروز دهد. از طریق مکانیسم هایی همچون برون ریزی هیجانی، یادگیری مشاهدهای، ایفای نقش و تسلط تدریجی بر موقعیت های هراس آور، علائم اضطراب به طور معناداری کاهش می یابد. در بعد مهارت های اجتماعی نیز، بازی های گروهی و هدفمند به کودکان می آموزد که چگونه نوبت را رعایت کنند، همکاری داشته باشند، احساسات دیگران را درک کنند و تعارضات خود را به شیوه ای سازنده مدیریت نمایند. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که بازی درمانی یک ابزار قدرتمند، جذاب و متناسب با دنیای کودکان است که می تواند به صورت همزمان بر مشکلات درونی سازی شده و مشکلات برونی سازی شده تاثیر بگذارد و نقش پیشگیرانه و درمانی قابل توجهی در ارتقای سلامت روان کودکان ایفا نماید

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اضطراب کودکان ، مهارت های اجتماعی ، سلامت روان کودک ، مداخله روانشناختی