بررسی رابطه بین بخشش و امید با کاهش طلاق در زوجین

طلاق به عنوان یکی از مهم ترین آسیب های اجتماعی و خانوادگی، پیامدهای عمیق و پایداری بر سلامت روان زوجین، فرزندان و ساختار اجتماعی جامعه بر جای می گذارد. افزایش آمار طلاق در سال های اخیر، ضرورت شناسایی عوامل روان شناختی محافظت کننده در برابر فروپاشی زندگی زناشویی را دوچندان کرده است. در این میان، بخشش به عنوان فرایندی شناختی هیجانی در کاهش کینه، خشم و تعارضات بین فردی و امید به عنوان نیرویی انگیزشی و آینده نگر، نقش مهمی در حفظ و بهبود روابط زناشویی ایفا می کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین بخشش و امید با کاهش طلاق در زوجین است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی همبستگی است و با رویکردی غیرآزمایشی به بررسی روابط بین متغیرها می پردازد. متغیرهای مستقل پژوهش شامل بخشش و امید و متغیر وابسته کاهش طلاق است که به صورت نگرش یا تمایل به طلاق در زوجین مورد سنجش قرار می گیرد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجین متاهل ساکن شهر قم است که در زمان اجرای پژوهش حداقل یک سال از زندگی مشترک آنان گذشته و در مسیر زندگی زناشویی خود با مسائل، تعارضات یا چالش های خانوادگی مواجه بوده اند. داده های پژوهش از طریق ابزارهای استاندارد روان شناختی مرتبط با سنجش بخشش، امید و نگرش به طلاق گردآوری می شود و به منظور تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی و روش های آمار استنباطی، از جمله ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده خواهد شد. نتایج مورد انتظار پژوهش نشان می دهد که افزایش سطح بخشش و امید در زوجین با کاهش تمایل به طلاق رابطه معنادار دارد و این دو متغیر می توانند به عنوان پیش بینی کننده های موثر در پایداری زندگی زناشویی عمل کنند. یافته های این پژوهش می تواند در طراحی برنامه های آموزشی، پیشگیرانه و مداخلات مشاوره ای در حوزه خانواده، به ویژه در مراکز مشاوره و خدمات روان شناختی، مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بخشش ، امید ، کاهش طلاق ، زوجین ، جامعه آماری ، سلامت روان خانواده ، روابط زناشویی