تحول یادگیری در مدرسه: ترکیب تفکر انتقادی، فناوری آموزشی و راهبردهای نوین تدریس

این مقاله به بررسی و تلفیق یافته های حاصل از چهار حوزه کلیدی مرتبط با آموزش و یادگیری در قرن بیست ویکم می پردازد: چالش های نظام آموزشی، آموزش مجازی، راهبردهای یادگیری (شامل تفکر انتقادی و خودتنظیمی)، و نقش فناوری. هدف اصلی، ارائه یک چارچوب یکپارچه برای دستیابی به یادگیری بهینه در مواجهه با محیط های آموزشی نوین است. پژوهش حاضر با استناد به داده های استخراج شده از چهار منبع محوری، ابتدا به تشریح معضلات ساختاری نظام آموزشی و چالش های نوظهور می پردازد. سپس، مزایا و محدودیت های آموزش مجازی، که به واسطه تجربه های اخیر مورد توجه قرار گرفته، تحلیل می شود. در ادامه، رابطه حیاتی میان راهبردهای یادگیری سطحی و عمقی با مولفه های انگیزشی مورد بررسی قرار می گیرد و نقش محوری تفکر انتقادی و خودتنظیمی در هدایت فرآیند یادگیری برجسته می شود. در نهایت، با تلفیق این مولفه ها و تاکید بر پشتیبانی فناورانه، یک مدل تجمیعی تحت عنوان «چارچوب یادگیری بهینه» پیشنهاد می گردد. این مدل، ورودی ها، فرآیندهای شناختی، تعامل، بازخورد، خودتنظیمی و پشتیبانی فناورانه را در یک ساختار منسجم قرار می دهد. نتایج نشان می دهد که موفقیت در نظام آموزشی کنونی مستلزم گذار از رویکردهای سنتی به یک سیستم پویا و متمرکز بر توانمندسازی فراگیرنده در استفاده از راهبردهای شناختی فعال و تنظیم گرانه است. این چارچوب می تواند راهنمای سیاست گذاران آموزشی و معلمان برای طراحی تجارب یادگیری موثرتر باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، تفکر انتقادی ، راهبردهای یادگیری ، یادگیری خودتنظیمی ، چالش های آموزشی ، فناوری آموزشی ، چارچوب یادگیری بهینه