نقش مطالعات فرهنگی در ارتقای کیفیت برنامه های درسی و بهداشت روان در نظام تربیتی

این پژوهش با هدف تبیین نقش مطالعات فرهنگی در ارتقای کیفیت برنامه های درسی و بهداشت روان در نظام تربیتی انجام شده است. مسئله اصلی، شکاف بین نیازهای فرهنگی-هویتی متنوع دانش آموزان و برنامه های یکسان ساز و اغلب فرهنگ زدای رایج است. این تحقیق از نظر هدف، بنیادی-نظری و از نظر روش، کتابخانه ای با رویکرد تحلیلی-مروری و کیفی است. داده ها از طریق جستجوی نظام مند در منابع نظری و پژوهشی فارسی گردآوری و با روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که مطالعات فرهنگی از طریق سه نقش مکمل به ارتقای کیفیت کمک می کند: نخست، نقش انتقادی-تبینی در افشای ایدئولوژی و روابط قدرت نهفته در دانش رسمی و هنجارهای سلامت روان. دوم، نقش بازاندیشانه-طراحانه در ارائه اصولی مانند چندصدایی، گفت وگوی انتقادی و حساسیت فرهنگی برای طراحی برنامه و خدمات. سوم، نقش عملیاتی-راهبردی در الزام به تغییر در توانمندسازی معلمان، ارزشیابی و تخصیص منابع. نتیجه کلی آن است که ادغام این چشم انداز می تواند نظام تربیتی را به سمت عدالت فرهنگی، اثربخشی بیشتر و تقویت تاب آوری دانش آموزان سوق دهد.

کلیدواژه ها:

مطالعات فرهنگی ، برنامه درسی ، بهداشت روان ، عدالت تربیتی ، حساسیت فرهنگی