روش های شکستن قالب های ذهنی و عبور از آموزش سنتی

این مقاله به بررسی عمیق چالش های ناشی از تداوم ساختارهای آموزشی سنتی و اهمیت حیاتی شکستن قالب های ذهنی جاافتاده در فرایند یاددهی-یادگیری می پردازد. آموزش سنتی که عمدتا بر انتقال دانش از معلم به دانش آموز، تکرار، و ارزیابی های مبتنی بر حافظه متمرکز است، قادر به پاسخگویی به نیازهای پیچیده و متغیر قرن بیست و یکم نیست؛ زیرا این ساختار، توانایی دانش آموزان در تفکر خلاق، حل مسئله پیچیده و انطباق پذیری را محدود می سازد. قالب های ذهنی، به عنوان چارچوب های شناختی بنیادینی که ما جهان را از طریق آن ها درک می کنیم، می توانند به موانعی در برابر پذیرش رویکردهای نوین تبدیل شوند، هم در میان معلمان و هم در میان مدیران آموزشی. عبور از این ساختارها مستلزم یک دگرگونی پارادایمیک است که نه تنها بر ابزارها و تکنیک ها، بلکه بر نگرش ها و باورهای اساسی در مورد ماهیت دانش و یادگیری تمرکز دارد. نوآوری آموزشی تنها زمانی محقق می شود که بتوانیم تعصبات شناختی و مدل های ذهنی کهنه را شناسایی و بازسازی کنیم. این تغییر نیازمند پذیرش رویکردهایی فعال تر، مشارکتی تر و زمینه محور است که در آن ها یادگیرنده نه مصرف کننده منفعل، بلکه سازنده فعال دانش خود باشد. تمرکز بر توسعه مهارت های فراشناختی و انعطاف پذیری شناختی، کلید اصلی برای تجهیز نسل آینده به توانایی های لازم جهت مواجهه با ناشناخته های آینده خواهد بود.

کلیدواژه ها:

قالب ذهنی ، آموزش سنتی ، نوآوری آموزشی