نظریه های کلاسیک رهبری در آموزش

نظریه های کلاسیک رهبری، شامل رویکردهای صفات، رفتار و موقعیت هستند و در آغاز قرن بیستم توسعه یافتند. نظریه صفات بر ویژگی های شخصیتی و توانایی های ذاتی رهبران تمرکز دارد و معتقد است که موفقیت رهبر به توانایی ها و خصوصیات فردی او وابسته است (شیبانی فر، ۱۴۰۱). نظریه رفتار، اهمیت عملکرد رهبر در تعامل با کارکنان و شیوه های تصمیم گیری را برجسته می کند، در حالی که نظریه موقعیت، تطبیق سبک رهبری با شرایط محیطی و نیازهای کارکنان را مورد تاکید قرار می دهد (فعلی و همکاران، ۱۴۰۴). پژوهش های داخلی نشان داده اند که استفاده از اصول نظریه های کلاسیک در مدیریت مدرسه به ویژه در مدارس با ساختارهای سنتی، می تواند کارایی سازمانی را افزایش دهد، اما محدودیت هایی مانند تمرکز کم بر مشارکت کارکنان و توسعه حرفه ای معلمان وجود دارد که موجب شکل گیری نظریه های نوین رهبری آموزشی شده است (موسوی و همکاران، ۱۴۰۲).