سیر تحول نظریه های رهبری آموزشی

نظریه های رهبری آموزشی طی دهه های گذشته تحولات چشمگیری داشته اند و از رویکردهای سنتی مبتنی بر اقتدار و کنترل به سمت مدل های مشارکتی، تحول آفرین و توانمندساز حرکت کرده اند (شیبانی فر، ۱۴۰۱). در دهه های اولیه، تمرکز نظریه ها بر ویژگی های فردی رهبران و توانایی های شخصیتی آنان بود، سپس توجه به رفتارهای رهبران و تاثیر آن بر کارکنان گسترش یافت. در سال های اخیر، مدل های نوین رهبری آموزشی، از جمله رهبری تحول آفرین، رهبری توزیعی و رهبری مشارکتی، اهمیت روابط انسانی، انگیزش کارکنان و توسعه مهارت های حرفه ای معلمان را برجسته کرده اند (فعلی و همکاران، ۱۴۰۴). پژوهش های ایرانی نیز نشان می دهد که اتخاذ این رویکردهای نوین در مدارس، تاثیر مستقیم و مثبت بر رضایت شغلی، شادی سازمانی و بهره وری آموزشی دارد و باعث ایجاد محیط مدرسه ای پویا و خلاق می شود (موسوی و همکاران، ۱۴۰۲). بنابراین، مطالعه سیر تحول نظریه های رهبری آموزشی، نه تنها برای درک بهتر عملکرد مدیران، بلکه برای بهبود شرایط سازمانی و ارتقای کیفیت آموزش ضروری است.