بررسی میزان پذیرش کارت هوشمند شهروندی گردشگری

روند سریع توسعه شهرنشینی منجر به افزایش تقاضا برای خدمات و امکاناتی همچون فراغت، گردشگری و حمل و نقل گردیده است. مدیریت پایدار خدمات اثرات توسعه آن را بر روی کارایی اقتصادی، موضوعات زیست محیطی، مصرف منابع، کاربری اراضی و عدالت اجتماعی مورد توجه قرار می دهد و به کاهش اثرات زیست محیطی، افزایش بازدهی سیستم حمل و نقل و بهبود وضعیت زندگی اجتماعی کمک می کند. همواره حوزه خدمات به عنوان یک پایگاه خوب با پتانسیل بالا برای توسعه پرداخت های الکترونیک مطرح بوده است، این نوع کارتها مزایای زیادی می توانند داشته باشند. نیاز افراد مختلف در جامعه به استفاده از بازدید از اماکن گردشگری و پرداخت هزینه آن، نشانه ای از وجود حجم بالای تراکنش ها در شبکه های بازدید از اماکن گردشگری است. هدف این مطالعه تعیین میزان پذیرش کارت هوشمند گردشگری در بین شهروندان شهر مشهد و عوامل موثر بر آن می باشد که به این منظور ۳۵۰ گردشگر در سال ۱۴۰۲ به کمک پرسشنامه از نظر پذیرش یا عدم پذیرش کارت هوشمند به ۵ گروه مختلف طبقه بندی شدند. سپس با استفاده از مدل لاجیت چندگانه کلاسیک (با نرم افزار استاتا) و بیز (با نرم افزار R) عوامل موثر بر گروه بندی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاکی از دقت بیشتر و قابلیت بالاتر اعتماد نسبت به ضرایب بدست آمده از مدل بیزین در مقایسه با مدل کلاسیک می باشد.

کلیدواژه ها:

کارت الکترونیکی ، لاجیت چندگانه کلاسیک ، لاجیت چندگانه بیز ، MCMC