تحلیل کارکرد های زبانی و آموزشی شعر های کودکانه در آموزش واژگان پایه دوم ابتدایی با تاکید بر ریتم و تکرار واجی

شعر کودکانه، صرفا مجموعه ای از کلمات موزون نیست؛ بلکه یک معماری زبانی دقیق است که بنیادهای ادراک و یادگیری زبان را در سال های اولیه شکل می دهد. این پژوهش با تکیه بر این فرض اساسی، به کاوش در کارکردهای زبانی و آموزشی شعر در بافت یادگیری واژگان فارسی در دانش آموزان سال دوم ابتدایی می پردازد. تمرکز اصلی بر دو مولفه ی ساختاری بنیادین در ادبیات شفاهی و مکتوب کودک است: ریتم (وزن و آهنگ) و تکرار واجی (آواها، هم آوایی ها و قافیه ها). این پژوهش، با رویکردی ترکیبی (کیفی-تحلیلی و شبه آزمایشی)، به تحلیل نحوه ی تاثیرگذاری این مولفه ها بر تثبیت واژگان جدید در حافظه ی بلندمدت کودکان می پردازد.نتایج نشان می دهد که ریتم، به مثابه ی یک چارچوب حسی-شنیداری عمل می کند که معنای انتزاعی واژه ها را به یک تجربه ی حسی ملموس تبدیل می سازد. تکرار واجی هدفمند در ترانه ها، نه تنها به حفظ صوتی کلمات کمک می کند، بلکه موجب تقویت آگاهی واجی (Phonological Awareness) می شود که خود پیش نیاز اصلی سوادآموزی پایدار است. این تحقیق پیشنهاد می کند که برنامه ریزان درسی، با درک عمیق تر از جادوی ادبی این ابزار، می توانند آموزش واژگان را از یک فرآیند شناختی صرف به یک سفر لذت بخش و هنرمندانه در دنیای زبان فارسی مبدل سازند؛ جایی که آهنگ کلام، عمق معنا را تضمین می کند.