تاثیر داستان سرایی دیجیتال بر انگیزش پژوهشی و خلاقیت جوانان

داستان سرایی دیجیتال به عنوان رویکردی نوین در آموزش، با تلفیق روایت، تصویر و فناوری، توانسته است نقش موثری در افزایش انگیزش و خلاقیت یادگیرندگان ایفا کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر داستان سرایی دیجیتال بر انگیزش پژوهشی و خلاقیت نوجوانان انجام شد. نوجوانان در مرحله ی شکل گیری هویت علمی و اجتماعی خود به محیط های یادگیری معنادار، جذاب و الهام بخش نیاز دارند؛ محیط هایی که بتوانند حس کنجکاوی، اعتمادبه نفس و تمایل به کاوش را در آنان تقویت کنند. فرایند خلق داستان دیجیتال، یادگیرنده را از جایگاه شنونده ی منفعل به نقش فعال خالق دانش منتقل می کند. در این فرآیند، نوجوان با جست وجوی اطلاعات، تحلیل داده ها، طراحی روایت و ترکیب عناصر چندرسانه ای، مهارت های پژوهشی و خلاقانه ی خود را گسترش می دهد.نتایج مطالعات پیشین نشان داده است که مشارکت در تولید داستان های دیجیتال باعث افزایش انگیزش درونی، ارتقای تفکر انتقادی، رشد مهارت های ارتباطی و تقویت خودابرازی می شود. از منظر نظری، می توان اثر داستان سرایی دیجیتال بر انگیزش پژوهشی را با نظریه ی خودتعیین گری و رویکرد سازنده گرایی تبیین کرد؛ زیرا این فرایند نیازهای سه گانه ی خودمختاری، شایستگی و پیوند اجتماعی را ارضا کرده و به یادگیری معنادار منجر می شود. همچنین، خلاقیت از طریق تعامل میان تخیل و منطق در طراحی روایت، انتخاب موضوع و بازنمایی چندرسانه ای تقویت می گردد.در مجموع، داستان سرایی دیجیتال روشی نوآورانه برای پرورش نسل پژوهشگر، خلاق و دارای سواد دیجیتال است. این رویکرد با ایجاد پیوند میان پژوهش، تجربه و فناوری، یادگیری را از حالت نظری و انتزاعی به تجربه ای ملموس، شخصی و الهام بخش تبدیل می کند و می تواند به عنوان ابزاری موثر در ارتقای انگیزش پژوهشی و خلاقیت نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی دیجیتال ، انگیزش پژوهشی ، خلاقیت ، نوجوانان ، یادگیری معنادار ، سازنده گرایی ، خودتعیین گری.