بررسی رابطه بین خودکارآمدی و نوآوری آموزشی معلمان

در دنیای پیچیده و پویای آموزشی امروز، نقش معلمان بهعنوان عاملان تغییر و پیشرفت، بیش از پیش حائز اهمیت است. در این میان، دو مفهوم "خودکارآمدی معلمان" (یعنی باور آنان به تواناییهای خود برای سازماندهی و اجرای اقدامات لازم برای دستیابی به اهداف آموزشی) و "نوآوری آموزشی" (شامل خلق، پذیرش و اجرای ایده ها، روشها و فناوریهای جدید در فرآیند تدریس و یادگیری) به عنوان محرکهای کلیدی تحول کیفی در آموزش شناخته میشوند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین این دو سازه مهم در میان جامعه معلمان انجام شده است. یافته های تحقیقات پیشین بهطور کلی حاکی از آن است که معلمانی که از سطح خودکارآمدی بالاتری برخوردارند، تمایل بیشتری به ریسکپذیری و تجربه رویکردهای نوین آموزشی از خود نشان میدهند. آنها چالشهای کلاس درس را نه تهدید، بلکه فرصتی برای یادگیری و رشد میدانند. این نگرش مثبت، بستر ضروری برای اقدام به نوآوری را فراهم میسازداز سوی دیگر، نوآوری آموزشی نیز میتواند به نوبه خود بر خودکارآمدی معلمان تاثیر تقویتی داشته باشد. موفقیت در اجرای یک روش تدریس جدید یا یک فناوری آموزشی نوپا، بازخورد مثبتی به معلم ارائه میدهد و احساس شایستگی و تاثیرگذاری او را افزایش میدهد. این چرخه تقویتکننده، منجر به شکلگیری یک مارپیچ صعودی میشود که در آن خودکارآمدی بالا، نوآوری بیشتر را تسهیل میکند و تجربه نوآوری موفق، خودکارآمدی را تقویت مینماید. بنابراین، رابطه بین این دو متغیر را میتوان رابطه ای دوسویه، پویا و تقویتکننده دانست. درک این رابطه برای طراحان برنامه های توسعه حرفهای معلمان و سیاستگذاران آموزشی حیاتی است، چرا که نشان میدهد سرمایهگذاری بر ارتقای باورهای خودکارآمدی معلمان، میتواند به عنوان اهرمی قدرتمند، اشاعه نوآوری و در نهایت بهبود کیفیت آموزشی را در پی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، نوآوری آموزشی ، معلمان