نقش تعامل معلم–دانش آموز در شکل گیری انگیزش درونی یادگیری در مقطع ابتدایی

این مقاله به بررسی نقش محوری تعامل سازنده میان معلم و دانش آموز در فرآیند شکل گیری و تقویت انگیزش درونی (ذاتی) یادگیری در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. انگیزش درونی که ریشه در علاقه، کنجکاوی و رضایت درونی فرد از فرآیند یادگیری دارد، زیربنای یادگیری پایدار و موفقیت تحصیلی بلندمدت است. در محیط کلاس ابتدایی، کیفیت تعاملات معلم و دانش آموز به عنوان مهم ترین عامل محیطی، تاثیر عمیقی بر ادراک دانش آموز از شایستگی، خودمختاری و ارتباط با محیط آموزشی دارد. این پژوهش با مرور ادبیات روان شناسی تربیتی، به تشریح ابعاد مختلف تعامل (عاطفی، آموزشی، ارتباطی) پرداخته و نشان می دهد که چگونه رویکردهای حمایتی، بازخورد سازنده و ایجاد محیطی امن، موجب افزایش علاقه، تقویت خودکارآمدی و در نتیجه، تعمیق انگیزش درونی در کودکان می شود. در پایان، راهکارهای عملی برای تقویت این تعاملات در کلاس درس ابتدایی ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

معلم ، دانش آموز ، مقطع ابتدایی ، تعامل ، یادگیری ، انگیزش درونی ، روانشناسی تربیتی