نقش آموزگار استثنایی در شناسایی توانمندی ها و استعدادهای دانش آموزان خاص

شناسایی دقیق و به موقع توانمندی ها و استعدادهای نهفته در دانش آموزان با نیازهای ویژه، سنگ بنای ارائه خدمات آموزشی موثر و برنامه های توسعه فردی متناسب است. این مقاله به بررسی نقش حیاتی آموزگار استثنایی به عنوان کانون اصلی این فرآیند می پردازد. در حالی که تمرکز سنتی بر نارسایی ها و محدودیت های این دانش آموزان بوده است، رویکردهای نوین بر پارادایم قوت محور (Strength-Based Approach) تاکید دارند. این پژوهش با تکیه بر مبانی نظری روانشناسی تربیتی و آموزش ویژه، به تشریح تعاریف کلیدی استعداد و توانمندی در بستر آموزش استثنایی پرداخته و شایستگی های حرفه ای لازم برای یک آموزگار استثنایی در این زمینه را ترسیم می کند. همچنین، روش ها و ابزارهای نوین شناسایی، چالش های پیش رو (مانند سوگیری ارزیابی و کمبود ابزارهای استاندارد) و راهکارهای عملی برای غلبه بر آن ها مورد تحلیل قرار می گیرد. تاکید بر همکاری موثر با خانواده و تیم چندتخصصی به عنوان عوامل تسهیل کننده شناسایی جامع و تعیین پیامدهای مثبت این شناسایی بر مسیر آموزشی و اجتماعی دانش آموز، از دیگر محورهای اصلی این مقاله است. نتیجه گیری نشان می دهد که تغییر پارادایم از ناتوانی محوری به توانمندی محوری، مستلزم ارتقای دانش و مهارت های ارزیابی سازگارانه آموزگاران استثنایی است.

کلیدواژه ها:

آموزش استثنایی ، شناسایی استعداد ، توانمندی محوری ، آموزگار متخصص ، ارزیابی چندوجهی ، برنامه ریزی آموزشی فردی