نقش بازی های آموزشی در افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان ابتدایی

هدف از این پژوهش، بررسی جامع نقش بازی های آموزشی در تقویت و افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی است. با توجه به تحولات روزافزون در حوزه تعلیم و تربیت و لزوم حرکت از روش های سنتی به سمت رویکردهای فعال و جذاب، استفاده از بازی به عنوان یک ابزار موثر آموزشی مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله با رویکردی توصیفی–تحلیلی، ابتدا به تشریح چارچوب های نظری مرتبط با انگیزش، نظریه یادگیری بازی محور و سازنده گرایی می پردازد. سپس، سازوکارهای روانشناختی تاثیر بازی بر انگیزه درونی و بیرونی دانش آموزان ابتدایی (شامل افزایش علاقه، خودکارآمدی، کاهش اضطراب و تقویت تعامل اجتماعی) تبیین می شود. ادبیات و پیشینه پژوهش داخلی و خارجی در این زمینه مرور شده و انواع بازی های آموزشی متناسب با نیازهای این دوره سنی معرفی می گردند. نقش محوری معلم در تسهیل فرایند بازی و مدیریت کلاس، همراه با چالش ها و محدودیت های اجرای این رویکرد، مورد بحث قرار گرفته و راهکارهای کاربردی برای مدارس ابتدایی ارائه می شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که طراحی و اجرای هدفمند بازی های آموزشی، ابزاری قدرتمند برای تبدیل یادگیری از یک تکلیف اجباری به یک فعالیت لذت بخش و معنادار است که به طور مستقیم بر ثبات و عمق یادگیری تاثیر می گذارد. در نهایت، نتیجه گیری و پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی و سیاست گذاری های آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، انگیزه یادگیری ، دوره ابتدایی ، یادگیری فعال ، نظریه بازی محور