نقش آموزگار استثنایی در ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان با نیازهای ویژه

آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه (Special Educational Needs - SEN) فراتر از صرف انتقال دانش آکادمیک است؛ این فرآیند باید شامل توانمندسازی آنان در برقراری ارتباط موثر و تعامل اجتماعی سازنده باشد. مهارت های اجتماعی (Social Skills) ستون فقرات موفقیت تحصیلی، سازگاری شغلی و کیفیت زندگی بزرگسالی این گروه از دانش آموزان محسوب می شوند. این مقاله با هدف بررسی جامع نقش محوری آموزگاران استثنایی در فرایند ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان با نیازهای ویژه تدوین شده است. ساختار مقاله شامل مرور تعاریف، طبقه بندی نیازهای ویژه، ابعاد مهارت های اجتماعی، شایستگی های ضروری آموزگار، و معرفی راهبردهای آموزشی مبتنی بر شواهد (نظیر الگوسازی، آموزش مستقیم، بازی درمانی و رویکردهای شناختی-اجتماعی) است. همچنین، بر اهمیت تعامل سازنده میان مدرسه و خانواده تاکید شده و چالش های موجود در این مسیر مورد بحث قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که رویکرد فعالانه، ساختارمند و مبتنی بر شایستگی های تخصصی آموزگار استثنایی، عامل تعیین کننده ای در کاهش ناتوانی های اجتماعی و افزایش مشارکت فعال این دانش آموزان در جامعه است.

کلیدواژه ها:

آموزش ویژه ، مهارت های اجتماعی ، آموزگار استثنایی ، نیازهای ویژه ، راهبردهای آموزشی