یادگیری بین نسلی در خدمت توسعه منابع انسانی در سازمان های آموزشی

مطالعه حاضر با هدف تبیین یادگیری بین نسلی در خدمت توسعه منابع انسانی سازمان های آموزشی انجام شده است. سازمان ها برای این که بتوانند خود را در محیط متغیر امروزی حفظ نمایند، نیاز دارند از ساختارهای ساکن و غیر پویا خارج شده و به سمت سازمان های یادگیرنده متحول شوند. سازمان یادگیرنده سازمانی است که در آن افراد به طور مستمر ظرفیت خود را برای دستیابی به نتایج مطلوبشان ارتقا می دهند و به دنبال آن الگوهای جدید تفکر پرورانده می شود، آرمان ها و آرزوهای جمعی آزاد می شوند و افراد یاد می گیرند که به یکدیگر یاد دهند. یادگیری بین نسلی سازمانی به عنوان فرایندی که افراد در هر سنی می توانند با هم و از یکدیگر یاد بگیرند، همواره ویژگی جوامع انسانی بوده است. یادگیری بین نسلی به عنوان یک فرایند تعاملی دوسویه مطرح می شود که شامل افراد نسل های مختلف برای به اشتراک گذاری دانش، توانایی ها و ارزش های جدید است. در واقع یادگیری بین نسلی بر فعالیت هایی متمرکز می شود که به دنبال این است که افراد مسن و جوان را به خاطر منافع متقابل، دور هم جمع کند. پژوهش حاضر از نظر هدف در حیطه پژوهش های کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها نیز از نوع توصیفی-تحلیلی می باشد. برای جمع آوری داده ها نیز از روش کتابخانه ای با بهره گیری از نتایج و یافته های مقالات و تحقیقات معتبر و سرآمد در پایگاه های معتبر علمی ملی و بین المللی انجام شده است. یافته های پژوهش در قالب چهار خرده استراتژی تجزیه و تحلیل نیاز موجود، جو یادگیری مثبت، مدیریت فرهنگ و اجرای بهره ور می تواند به برنامه ریزان اجرایی و سیاستگذاران حرفه ای آموزشی، کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

یادگیری بین نسلی ، توسعه منابع انسانی ، آموزش ، سازمان یادگیرنده