خودکنترلی، شفقت خود و بهزیستی هیجانی در بیماران مبتلا به سرطان

بیماری سرطان بر جنبه های مختلف کیفیت زندگی بیمار از جمله وضعیت روحی، روانی، اجتماعی و اقتصادی تاثیر دارد. این پژوهش ارزیابی اثر خودکنترلی بر بهزیستی هیجانی با نقش میانجی شفقت خود در بیماران مبتلا به سرطان بود. اجرای این پژوهش توصیفی و طرح پژوهش همبستگی از نوع معادلات ساختاری است. نمونه پژوهش شامل ۲۰۰ نفر (زن و مرد) از بیماران مبتلا به سرطان در شهر تهران بود که به شکل نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. برای جمع آوری داده از مقیاس خودمهارگری (تانجی و همکاران، ۲۰۰۴)، فرم کوتاه مقیاس شفقت خود (نف و همکاران، ۲۰۱۱) و مقیاس بهزیستی ذهنی (کی یز و ماگیارمو، ۲۰۰۳) استفاده گردید. نشان داد خودمهارگری بر بهزیستی هیجانی اثر مستقیم و معنی دار دارد. همچنین، اثر مستقیم خودمهارگری بر شفقت خود معنادار بود. اثر غیرمستقیم خودمهارگری بر بهزیستی هیجانی به واسطه شفقت خود معنی دار بود. نتایج پژوهش برای متخصصان و روانشناسان حوزه سلامت تلویحات کاربردی داشته خودمهارگری به واسطه شفقت خود بر بهزیستی هیجانی بیماران مبتلا به سرطان اثر دارد.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی ، بهزیستی هیجانی ، شفقت خود