نقش خودمهربانی و تنظیم هیجانی بر خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه

در همه جوامع شیوه ی رفتار کودکان و نوجوانان از دغدغه های اساسی نظام تعلیم و تربیت و خانواده ها است و خودپنداره دانش آموزان از مهم ترین جنبه رشد اجتماعی هر فرد است. هدف پژوهش حاضر تعیین نقش خودمهربانی و تنظیم هیجانی بر خودپنداره تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه بود. این پژوهش از نظر هدف بنیادی و از نظر روش پژوهش توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش دانش آموزان پسر دوره متوسطه شهر ایلخچی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند که از این جامعه، بر اساس برآورد جدول مورگان تعداد ۱۳۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های خودپنداره تحصیلی یس یسن چن (۲۰۰۴)، تنظیم هیجانی گراس و جان (۲۰۰۳) و خودمهربانی نف (۲۰۰۳) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با روش آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین خودشفقت ورزی و مولفه های مهربانی با خود در مقابل قضاوت خود، بهوشیاری در مقابل همانندسازی، اشتراک انسانی در مقابل انزوا با خودپنداره تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین تنظیم هیجانی و مولفه های سرکوبی و ارزیابی مجدد با خودپنداره تحصیلی رابطه وجود دارد. از سویی نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای خودمهربانی و تنظیم هیجانی قادر به پیش بینی خودپنداره تحصیلی هستند. توجه به خودمهربانی و تنظیم هیجانی می تواند نقش مهمی در خودپنداره تحصیلی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره تحصیلی ، تنظیم هیجانی ، خودمهربانی