بررسی نقش بازی درمانی در کاهش گوشه گیری و انزواطلبی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بازی درمانی در کاهش گوشه گیری و انزواطلبی دانش آموزان دوره ابتدایی شهر مرند از دیدگاه معلمان زن و مرد انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی می باشد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان ابتدایی شهر مرند در سال تحصیلی جاری است که از میان آنان ۱۱۵ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته بود که روایی آن توسط اساتید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. جهت تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها از نرم افزار مدل سازی معادلات ساختاری Smart PLS استفاده شد. نتایج نشان داد که بازی درمانی تاثیر معناداری بر کاهش گوشه گیری و انزواطلبی دارد. همچنین، ابعاد مختلف بازی درمانی شامل بازی های گروهی، بازی های تخیلی، و بازی های فیزیکی به طور مستقیم با کاهش شاخص های انزواطلبی، تعامل اجتماعی پایین و ترس از حضور در جمع رابطه معنادار داشتند. مدل نهایی پژوهش از برازش مناسبی برخوردار بود (GOF=۰.۴۱). نتایج حاکی از آن است که بازی درمانی به عنوان یک ابزار مداخله ای موثر می تواند در برنامه های تربیتی و مشاوره ای مدارس برای ارتقاء سلامت روانی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، گوشه گیری ، انزواطلبی ، دانش آموزان ابتدایی ، سلامت روان