توسعه پایدار و ناترازی؛ چالش اساسی برای سیاست گذاری

توسعه پایدار به عنوان هدف اصلی سیاست گذاری های اقتصادی و اجتماعی در کشورهای در حال توسعه، همواره با چالش هایی مواجه است که یکی از مهم ترین آن ها ناترازی در منابع و مصارف مختلف است. این مقاله با بررسی سیاست گذاری های صورت گرفته در راستای توسعه پایدار که منجر به ناترازی های با ابعاد مختلف شده است را مورد ارزیابی و علت آن را در ذهنیت نئولیبرالی سیاستگذاران ارزیابی می نماید. این رویکرد در راستای توسعه دارای برنامه هایی می باشد که با زیرساخت های ایران همخوانی نداشته و نه تنها کشور را به سمت توسعه سوق نمی دهد بلکه شدیدا جامعه و منابع آن را به نفع عده قلیلی از افراد رهنمون می نماید و لذا در ابعاد مختلف منجر به ایجاد ناترازی در جامعه می گردد لذا برای خروج از ناترازی باید این رویکرد که بعد از جنگ تحمیلی بر کشور هژمون شده است تغییر و از تجربیات کشورهایی که توانستند از این گفتمان رها شوند استفاده شود و به منظور ارتقای کارایی اقتصادی و اجتماعی حکمرانی خوب در سرلوحه برنامه های توسعه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، ناترازی ، نئولیبرالیسم ، عدالت اجتماعی ، سیاست گذاری