نقش تحلیل های پیش بینی هوش مصنوعی در نگهداشت کارکنان سازمان های بزرگ مقیاس

سرمایه انسانی یکی از ارزشمندترین دارایی های سازمان ها و عامل کلیدی در ایجاد مزیت رقابتی پایدار به شمار می رود. در سازمان های بزرگ مقیاس، نگهداشت کارکنان اهمیتی دوچندان دارد؛ زیرا ترک خدمت نه تنها هزینه های جذب و آموزش نیروی جایگزین را افزایش می دهد، بلکه منجر به از دست رفتن دانش سازمانی و تضعیف انسجام تیمی می شود. در سال های اخیر، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری تحول آفرین در مدیریت منابع انسانی مطرح شده است که می تواند با تحلیل داده های پیچیده و شناسایی الگوهای رفتاری پنهان، به پیش بینی و پیشگیری از ترک خدمت کمک کند. این پژوهش با رویکرد مروری تحلیلی و بررسی ۳۰ منبع علمی داخلی و خارجی (۱۹۸۴ تا ۲۰۲۶)، به تحلیل نقش هوش مصنوعی در نگهداشت کارکنان پرداخته است. نتایج نشان می دهد که ظرفیت های فناورانه مانند الگوریتم های یادگیری ماشین، تحلیل های آینده نگر و سیستم های داده محور، زمانی موثرند که با عوامل انسانی، فرهنگی و اخلاقی هم افزا شوند. افزون بر فرصت ها، تحلیل انتقادی منابع بیانگر وجود تنش های پارادایمی میان تصمیم گیری الگوریتمی و قضاوت انسانی در بستر سازمان های ایرانی است. در نتیجه، پژوهش حاضر چارچوبی پنج مرحله ای شامل «حاکمیت داده و اخلاق، زیرساخت داده، مدل سازی پیش بین، مداخلات شخصی سازی شده و پایش مستمر» را برای سازمان های بزرگ پیشنهاد می کند. این چارچوب هم راستا با مدل JD-R بوده و می تواند ضمن کاهش فشارهای شغلی، منابع حمایتی کارکنان را تقویت نماید. مطالعه ی حاضر ضمن غنای نظری در پیوند میان هوش مصنوعی و منابع انسانی، راهکارهایی عملی برای مدیران و مسیرهایی نو برای پژوهش های آینده ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سازمان های بزرگ مقیاس ، هوش مصنوعی ، مدیریت منابع انسانی ، نگهداشت کارکنان ، تحلیل های آینده نگر