رتبه بندی انواع توانمندسازی در مدیریت استعداد سرمایه انسانی در سازمان های بزرگ مقیاس

هدف: این پژوهش با هدف اولویت بندی ابعاد توانمندسازی (ساختاری، روان شناختی، دانشی، فناورانه و اجتماعی) استعدادها و بررسی نقش آن ها در سازمان های بزرگ انجام شد تا مسیر توسعه سرمایه انسانی بهینه شود. روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-اکتشافی می باشد. جامعه آماری پژوهش، متشکل از خبرگان حوزه مدیریت و توسعه سرمایه انسانی بود که معیار انتخاب خبرگان، داشتن تجربه مدیریتی، علمی و پژوهشی و حضور در حوزه های اجرایی مدیریت بود که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی توسط ۱۴ صاحب نظر حیطه مدیریت انجام شد که ابزار این پژوهش مصاحبه نیمه ساختار یافته بود. یافته ها: بر اساس دیدگاه صاحب نظران مدیریت، نتایج نشان داد که توانمندسازی ساختاری بیشترین اهمیت را در توسعه استعدادها دارد (۷۱/۴٪) و پس از آن توانمندسازی روان شناختی با سهم ۵۷/۱٪ قرار دارد. پس از آن ابعاد دانشی (۵۰/۰%)، فناورانه (۴۲/۹%) و اجتماعی (۳۵/۷%) را به خود اختصاص دادند. نتیجه گیری: این پژوهش نشان می دهد که به کارگیری یک مدل توانمندسازی چندبعدی همراه با مدیریت استعداد، می تواند مسیر توسعه سرمایه انسانی در سازمان های بزرگ را بهینه کند و موجب ارتقا و رشد همه جانبه سازمان گردد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی ، مدیریت استعداد ، سرمایه انسانی ، سازمان بزرگ مقیاس