مدل مفهومی- تئوریک مدیریت ارتباطات بین نسلی در سازمان های بزرگ مقیاس ایران با تمرکز بر نسل Z

سازمان های بزرگ مقیاس ایران طی سال های اخیر با چالش های متعددی در مدیریت ارتباطات بین نسلی مواجه شده اند. ورود نسل Z به بازار کار، با ویژگی هایی چون دیجیتال محوری، نیاز به استقلال و انتظار برای بازخورد فوری، سبب ایجاد تضاد با ارزش ها و سبک های ارتباطی نسل های پیشین گردیده است. این وضعیت، در صورت فقدان مدیریت موثر، می تواند به تعارض، کاهش بهره وری و افزایش تمایل به ترک شغل در میان کارکنان جوان منجر شود. از این رو، هدف پژوهش حاضر طراحی یک مدل مفهومی - تئوریک برای بهبود مدیریت ارتباطات بین نسلی در سازمان های بزرگ ایران است. پژوهش حاضر از نوع مروری مفهومی بوده و داده های آن از طریق مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای منابع علمی داخلی و بین المللی گردآوری شده است. در تحلیل یافته ها، پنج حوزه اصلی شامل سرمایه انسانی، ویژگی های نسل Z، تفاوت های ارتباطی میان نسل ها، فرهنگ سازمانی و نقش فناوری های دیجیتال شناسایی شدند. بر اساس این تحلیل، مدلی چهارسطحی شامل آموزش بین نسلی، منتورینگ دوطرفه، فرهنگ سازمانی مشارکتی و استفاده هوشمندانه از فناوری های دیجیتال طراحی شد. این مدل نشان می دهد که تعامل این چهار رکن می تواند به بهبود ارتباطات بین نسلی و افزایش بهره وری سازمانی منجر گردد. نتایج پژوهش ضمن ارائه چارچوبی کاربردی برای مدیران و سیاست گذاران، افق های تازه ای را برای تحقیقات آتی در حوزه مدیریت منابع انسانی سازمان های بزرگ ایران فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

سازمان های بزرگ مقیاس ، نسل Z ، ارتباط بین نسلی ، فرهنگ سازمانی ، فناوری دیجیتال