رابطه بین تولید محتوای الکترونیکی و روش تدریس مشارکتی با ارتقای سطح سواد سلامت در دانش آموزان متوسطه اول شهر دهدشت

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تولید محتوای الکترونیکی و روش تدریس مشارکتی با ارتقای سطح سواد سلامت در دانش آموزان متوسطه اول شهر دهدشت بوده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر دهدشت می باشد، که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ مشغول به تحصیل هستند. نمونه آماری با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و با استفاده از جدول کرجسی-مورگان ۳۶۷ نفر انتخاب گردید. برای جمع آوری داده ها پرسشنامه سواد سلامت منتظری و همکاران(۱۳۹۳)، پرسشنامه تولید محتوای الکترونیکی خضرلو(۱۳۹۳) و پرسشنامه روش تدریس مشارکتی استیفان چو و باولی (۲۰۰۷) استفاده شده است. داده ها به دو روش توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. در بررسی توصیفی داده ها از فراوانی، درصد، میانگین استفاده شده است. برای بررسی سوالات پژوهش از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزار آماری SPSS ۲۶ استفاده شده است. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد رابطه تولید محتوای الکترونیکی و روش تدریس مشارکتی و مولفه های آن ها با سطح سواد سلامت دانش آموزان مثبت و معنادار است. همچنین نتایج اجرای رگرسیون نشان داد که مولفه های سواد فناورانه و نگرش نسبت به فناوری به صورت همزمان توان تبیین و پیش بینی سواد سلامت دانش آموزان را دارند و از میان مولفه های تولید محتوای الکترونیکی، بعد بهره گیری از وسایل کمک آموزشی و از بین مولفه های روش تدریس مشارکتی، بعد پویایی گروهی سهم بیشتری در پیش بینی سواد سلامت دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر دهدشت دارند.

کلیدواژه ها:

سواد سلامت ، تولید محتوای الکترونیکی ، روش تدریس مشارکت