مطالعه تحلیلی روش بدیعه پردازی در تدریس دروس نگارش و تاثیر آن در یادگیری

روش تدریس بدیعه پردازی که اولین بار توسط ویلیام جی. گوردون و همکارانش در آمریکا معرفی شد، یکی از شیوه های نوین آموزشی در درس نگارش است که با پروش تفکر خلاق در دانش آموزان کمک می کند که توانمندی های زبانی، نگارشی و تخیلی خود را توسعه دهند، روش بدیعه پردازی با به کارگیری الگوهایی همچون توصیف اولیه، قیاس مستقیم (تشبیه)، قیاس شخصی، قیاس تضاد و توصیف خلاق، زمینه ای فراهم می آورد تا دانش آموزان ضمن تعامل با واژگان و مفاهیم، دیدگاهی نو و متفاوت نسبت به موضوعات پیدا کنند. این فرآیند نه تنها مهارت نوشتاری دانش آموزان را تقویت می کند بلکه باعث افزایش انگیزه، اعتماد به نفس، و توان تفکر انتقادی در آنان می شود. در این پژوهش، به بررسی روش تدریس بدیعه پردازی در درس نگارش و نقش آن در یادگیری دانش آموزان پرداخته می شود. هدف از این تحقیق، تحلیل تاثیر به کارگیری این روش نوین بر ارتقای مهارت های نگارشی، تقویت انشانویسی و تعمیق فرآیند یادگیری در دانش آموزان است. این پژوهش از طریق مطالعه منابع و پژوهش های موجود در این زمینه و تحلیل آن ها جمع آوری شده است، یافته ها نشان می دهد که تدریس به شیوه بدیعه پردازی سبب ارتقای کیفیت نگارش دانش آموزان، تنوع در بیان ایده ها و خلق متون جذاب تر و عمیق تر می گردد. علاوه بر این، دانش آموزان در فرآیند آموزش، به شکل فعال تری درگیر یادگیری می شوند و فرصت می یابند از تخیل و احساسات خود در تولید متن بهره ببرند. همچنین، ایجاد فضای یادگیری مشارکتی و آزاد در این روش، همگرایی میان مهارت های زبانی و عاطفی را تقویت می کند. این روش می تواند یکی از ابزارهای کارآمد در تدریس باشد و به کشف و پرورش نویسندگان خلاق در نظام آموزشی کمک کند، نتایج حاصل از این بررسی می تواند رهنمودهای ارزشمندی برای بهبود شیوه های تدریس درس نگارش ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

بدیعه پردازی ، روش های نوین تدریس ، آموزش نگارش ، خلاقیت در نوشتن ، یادگیری دانش آموزان