هوش مصنوعی به مثابه ابزار قدرت

تحول دیجیتال و ظهور هوش مصنوعی (AI) در دهه های اخیر، ساختارهای سنتی قدرت را متحول ساخته است و ایجاد نظم روان سیاسی نوین را ایجاد نموده که در آن، داده، میل و الگوریتم به عناصر مرکزی سلطه تبدیل شده اند. این پژوهش با رویکردی میان رشته ای و مبتنی بر نظریات میشل فوکو، پیر بوردیو و ژاک لکان، به تحلیل سازوکارهای روانی و سیاسی قدرت در نظام های کارآفرینی هوشمند می پردازد. یافته های نظری مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی، نه صرفا ابزاری فناورانه، بلکه ساختاری نمادین و روانی است که از طریق پیش بینی، طبقه بندی و هدایت میل، به تولید سوژه ای تابع و مصرف محور منجر می شود.نتیجه پژوهش بیانگر آن است که در نظام های کارآفرینی هوشمند، قدرت از حالت بیرونی و سیاسی به شکلی درونی و روانی تغییر یافته است؛ شکلی که از مسیر رضایت، مشارکت داوطلبانه و لذت اعمال می شود. بدین ترتیب، هوش مصنوعی به مثابه روان کاو بازار، مرز میان اقتصاد و روان را درهم می شکند و نظم جدیدی از کنترل مبتنی بر میل و داده را پدید می آورد. مقاله بر لزوم گسترش رویکردهای انتقادی در سیاست گذاری هوش مصنوعی تاکید دارد تا از تبدیل این فناوری به ابزار تبعیض، کنترل و استعمار روانی جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، روان شناسی سیاسی ، قدرت ، تبعیض دیجیتال ، سرمایه داری هوشمند ، روان کاوی بازار ، میل