مدل یابی رابطه میان میزان استفاده از هوش مصنوعی های مکالمه محور و مولفه های هویت روان شناختی و خودپنداره دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی مدل یابی رابطه میان میزان استفاده از هوش مصنوعی های مکالمه محور و مولفه های هویت روان شناختی و خودپنداره دانشجویان بود. با گسترش استفاده از فناوری های هوش مصنوعی در زندگی روزمره، بررسی پیامدهای روان شناختی این پدیده اهمیت ویژه ای دارد. روش تحقیق از نوع توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه های تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۸۴ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه استفاده از هوش مصنوعی مکالمه محور (ساخته پژوهشگر)، مقیاس هویت روان شناختی (کروگر، ۲۰۰۲) و مقیاس خودپنداره تنسی (فیتس، ۱۹۶۵) بود. نتایج تحلیل داده ها با نرم افزار SmartPLS نشان داد که میزان استفاده از هوش مصنوعی های مکالمه محور با مولفه های هویت روان شناختی (r=۰.۴۱, p<۰.۰۱) و خودپنداره (r=۰.۳۶, p<۰.۰۱) رابطه مثبت و معنادار دارد. مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار بود (CFI=۰.۹۳, RMSEA=۰.۰۵). بر این اساس، استفاده بیش از حد از این فناوری می تواند به تغییرات معناداری در ابعاد هویتی و خودپنداره دانشجویان منجر شود. یافته ها ضرورت آموزش سواد رسانه ای و تنظیم هیجان دیجیتال در میان دانشجویان را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مکالمه محور ، هویت روان شناختی ، خودپنداره ، دانشجویان