بازتعریف مفهوم سرمایه فرهنگی از نگاه آموزه های قرآنی

مقاله حاضر به بررسی مفهوم سرمایه فرهنگی بوردیو و شاکله در تعالیم دینی و رابطه میان آن دو می پردازد. از این رو کشف معنا و ارتباط این دو مفهوم با یکدیگر در دستور کار پژوهش است. لذا در یک مطالعه اسنادی پس از مرور و تفکیک رویکردهای مفهومی در بسط نظری سرمایه فرهنگی و ابعاد آن در آثار بوردیو به تبیین مفهوم شاکله و تحلیل آن مبتنی بر آموزه های دینی، و در نهایت درک رابطه معنایی آنها پرداخته می شود. مرور پژوهش های خارجی نشان داده که مفهوم سرمایه فرهنگی در هر دوره ای، با توجه به شرایط زمانی و مکانی هر جامعه بازنگری شده، در حالی که در پژوهش های داخلی مفهوم سرمایه فرهنگی در قالبی مشابه با تقسیم بندی بوردیویی به طور یکسان (بدون بازنگری و بی توجه به معرفت فرهنگی) مورد استفاده قرار گرفته است. درواقع، سرمایه فرهنگی در یک نگاه ترجمه ای دارا بودن سرمایه انسانی الهی است؛ مسئله ای که در ادبیات بوردیو وجود نداشته، بلکه نگاهی انتقادی بدان شده است. اما در تعالیم دینی سرمایه فرهنگی دارایی و ظرفیت وجودی و کشش درونی فضیلت مدار و اخلاق مدار و ارزش مدار و فطرت مدار مدنظر است.

کلیدواژه ها:

سرمایه فرهنگی ، بوردیو ، شاکله