نقد و قیاس ابعاد معرفتی پارادایم های جهانی طراحی آموزشی و تبیین طراحی آموزشی حکمی برای تحقق انسان حکیم بر اساس مبانی قرآنی

پارادایم های جهانی طراحی آموزشی رفتارگرایان، شناخت گرایان، سازنده گرایان و ارتباط گرایان است که متناسب با تعریف و نگاهی که به یادگیری و آموزش در هر پارادایم وجود دارد، عناصر طراحی آموزشی در هر یک متفاوت سازماندهی و تدوین شده است. رفتارگرایان با نگاه تجربه گرایانه و مشاهده پذیر تغییر در رفتار قابل مشاهده و قابل اندازه گیری. شناخت گرایان برای تقویت ذهن که باید حقیقت را فهم کند، بازنمایی ذهنی از مفاهیم، سازنده گرایان خلق دانش در درون هر فرد و یادگیری معنادار و ارتباط گرایان توانایی شبکه سازی و ایجاد گره های ارتباطی را مبنای چیدمان عناصر طراحی آموزشی قرار داده اند. در این پژوهش با نقد و قیاس این پارادایم ها، مدل طراحی آموزشی حکمی که یک نظریه حکمت بنا در این حوزه است، تبیین شد و عناصر آن با پارادایم های جهانی قیاس شدند. مدل طراحی آموزشی حکمی مبتنی بر فراعقلانیت که مبنای معرفت شناسی در فلسفه حکمت و رویکرد حکمی اجتهادی است، یک مدل پژوهش محور است و به طراح آموزش این امکان را می دهد که مفروضات، عادات و الگوهای ذهنی خود را در هر طراحی، برای کشف شایستگی های انسان مطلوب بازبینی نماید. بنابراین ابتدا شایستگی های انسان مطلوب و سپس انسان محقق تبیین و تفسیر شود آنگاه با تدبیر و تلاش علمی عناصر طراحی آموزشی برای الهام بخشی شایستگی های انسان مطلوب طراحی می گردد. انسان مطلوب «انسان حکیم» شناسایی شد که سعی دارد با تلاش شایستگی های یادگیری تعادل، یادگیری تعامل برای روشنگری و یادگیری تعالی برای الهام بخشی را در منش کنش، بینش، گویش و نگارش با تامل، هم افزایی و تعاون در ادب نفس، ادب جمعی و ادب کهن برای کشف حقیقت و خیرخواهی هر مفهوم یا پدیده الهام بخشی و ارزش بخشی نماید.

کلیدواژه ها:

طراحی آموزشی ، قرآن کریم ، انسان حکیم ، طراحی آموزشی حکمی