چشم اندازی از آینده تغییرات اقلیمی در ایران

مقدمه: در این مطالعه تغییر اقلیم و گسترش شهری و کشاورزی، تغییر الگوهای بارشی و کشاورزی، کشاورزی با رویکرد کشت محصولات مقاوم به خشکسالی، نقش دولت و بخش خصوصی در توسعه کشاورزی پایدار در شرایط حاضر، سیاست های کشاورزی کشور در انطباق با تغییرات اقلیمی و اقدامات آتی در جهت پایداری زراعی در مقابل تغییرات اقلیمی چشم انداز پیش رو با توجه به وضع موجود مورد بررسی قرار گرفت. روش شناسی: تحقیق این پژوهش بر اساس بررسی برخی از اسناد، گزارشات و مطالعاتی که قبلا انجام شده و همچنان نیز در حال انجام هستند با هدف تحلیل برخی چالش های موجود پیرامون مشکلات تغییرات اقلیمی در کشور صورت گرفته است. نتایج: نتایج این بررسی نشان داد از علل اصلی عقب ماندگی بخش کشاورزی در کشورهای در حال توسعه نسبت به کشورهای توسعه یافته این است که در کشورهای توسعه یافته بخش کشاورزی از سوی بخش صنعت، کاملا مورد حمایت قرار می گیرد اما در کشورهای در حال توسعه نه تنها چنین چیزی مصداقی ندارد، بلکه این بخش کشاورزی است که تا حدودی کاستی های بخش صنعت را جبران می نماید. این در حالی است که فناوری به تنهایی شاید قادر به کنترل یا تقلیل اثرات منفی تغییرات اقلیمی نباشد ولی ترکیب فناوری با "پایداری" می تواند به عنوان راهکاری مناسب عمل کند. بنابراین نیاز است رشد تکنولوژی ها در کشور از نوع فناوری کاهنده تولید CO۲ باشد تا حداقل منجر به تشدید شرایط نامناسب اقلیمی نگردد. نتیجه گیری کلی: با توجه به شرایط موجود طی سال های اخیر تمرکز اکثر دولت ها بر حفظ و تقویت منابع طبیعی و منابع آبی کشور و همچنین رعایت الگوی کشت بوده است. در صورت اقدامات مناسب در راستای شرایط فعلی، برنامه ریزی کاربردی، تهیه آمار و اطلاعات صحیح و کافی، بکارگیری نیروهای متخصص در جایگاه مناسب، توجه و جدیت در اجرای مصوبات، اختصاص اعتبار مناسب، تهیه و به روزرسانی ابزار و تکنولوژی های جدید و مناسب و ... می توان از بروز رخدادهای نامناسب تر آتی پیشگیری و شرایط نامناسب فعلی را تا حدودی کنترل نمود.

کلیدواژه ها:

تغییر اقلیم ، الگوی بارشی ، کشاورزی پایدار ، توسعه شهری