طراحی مدل هوشمند رفاه سازمانی مبتنی بر ادراک عدالت و رضایت شغلی کارکنان در سازمان های دولتی

در دهه های اخیر، ارتقای رفاه سازمانی به عنوان یکی از مهم ترین الزامات پایداری و بهره وری در سازمان های دولتی مطرح شده است. با این حال، بسیاری از برنامه های رفاهی به دلیل نادیده گرفتن ادراکات ذهنی کارکنان نسبت به عدالت سازمانی و رضایت شغلی، اثربخشی لازم را ندارند. هدف این پژوهش، طراحی و تبیین یک مدل هوشمند رفاه سازمانی مبتنی بر ادراک عدالت و رضایت شغلی کارکنان در سازمان های دولتی است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، ترکیبی (کیفی–کمی) است. در مرحله کیفی، با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با خبرگان مدیریت منابع انسانی و مدیران دولتی، مولفه های اصلی رفاه سازمانی، ابعاد عدالت ادراک شده و شاخص های رضایت شغلی استخراج شد و با روش تحلیل مضمون، چارچوب مفهومی اولیه شکل گرفت. در مرحله کمی، داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد جمع آوری و با بهره گیری از مدل یابی معادلات ساختاری و الگوریتم های یادگیری ماشین تحلیل شد تا روابط علی و الگوهای پیش بینی کننده رفاه سازمانی شناسایی گردد. یافته ها نشان داد ادراک عدالت توزیعی، رویه ای و تعاملی تاثیر معناداری بر رضایت شغلی و در نهایت بر سطح رفاه سازمانی دارد. همچنین، مدل هوشمند پیشنهادی توانست با دقت بالایی وضعیت رفاه کارکنان را پیش بینی و حوزه های بحرانی را شناسایی نماید. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای سیاست گذاری های منابع انسانی مبتنی بر داده و طراحی نظام های رفاهی عادلانه تر و اثربخش تر در سازمان های دولتی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

رفاه سازمانی ، ادراک عدالت ، رضایت شغلی ، مدل هوشمند ، سازمان های دولتی