نقش آموزگار ابتدایی در ترویج فرهنگ گفت وگو و حل تعارض از طریق آموزش مشارکتی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزگار ابتدایی در ترویج فرهنگ گفت وگو و پرورش مهارت های حل تعارض دانش آموزان از طریق آموزش مشارکتی انجام شد. اهمیت این موضوع از آن جهت است که تعاملات کلاسی، زمینه شکل گیری مهارت های اجتماعی، اخلاقی و هیجانی کودکان را فراهم می آورد و موفقیت تحصیلی و تربیتی آن ها را تحت تاثیر قرار می دهد. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و با رویکرد کیفی طراحی شد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و یادداشت های میدانی گردآوری گردید. جامعه پژوهش شامل آموزگاران ابتدایی بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند. یافته ها نشان داد که آموزگار، با ایفای نقش الگوی ارتباطی، ایجاد فضای امن و احترام آمیز، ارائه بازخورد مستمر و مدیریت هوشمندانه تفاوت های فردی، می تواند فرهنگ گفت وگو و همکاری را در کلاس نهادینه کند. همچنین آموزش مشارکتی، دانش آموزان را قادر می سازد مهارت های گفت وگو، همدلی، مذاکره و حل مسالمت آمیز اختلاف ها را به صورت عملی تمرین کنند و در تعاملات روزمره تثبیت نمایند. پژوهش نشان داد که به کارگیری این رویکردها موجب ارتقای مسئولیت پذیری، مشارکت فعال و رشد اجتماعی دانش آموزان می شود و آنان را برای زندگی اجتماعی مشارکت جو و تعامل سازنده آماده می سازد. نتایج این مطالعه تاکید می کند که آموزگار ابتدایی، به عنوان تسهیل گر، مربی و الگوساز، نقش کلیدی در تربیت اجتماعی و پرورش مهارت های زندگی دانش آموزان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

آموزگار ابتدایی ، فرهنگ گفت وگو ، حل تعارض ، آموزش مشارکتی ، تعاملات کلاسی ، مهارت های اجتماعی.