تاثیر فناوری های نوین آموزشی بر تغییر نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری

فناوری های نوین آموزشی با دگرگون کردن ساختار کلاس و شیوه دسترسی به دانش، نقش معلم را به طور بنیادین از انتقال دهنده مستقیم محتوا به تسهیل گر فرایند یادگیری تغییر داده است. در گذشته، معلم محور اصلی جریان اطلاعات و منبع اصلی دانش در کلاس تلقی می شد و دانش آموزان بیش تر در نقش دریافت کنندگان منفعل حضور داشتند. با ورود ابزارهایی مانند سامانه های مدیریت یادگیری، کلاس های هوشمند، محتوای چندرسانه ای و محیط های مجازی، دانش آموزان می توانند به طیف وسیعی از منابع آموزشی دسترسی پیدا کنند و بخش مهمی از یادگیری خود را به صورت خودراهبر و تعاملی پیش ببرند. این تحول موجب شده است که تمرکز نقش معلم از «گفتن و توضیح دادن» به «طراحی، هدایت و نظارت بر تجربه های یادگیری» معطوف شود. در چنین فضایی، معلم به جای آن که فقط ارائه دهنده اطلاعات باشد، مسئول انتخاب و سازمان دهی منابع، طراحی فعالیت های یادگیری فعال و ایجاد پیوند میان دانش پیشین و دانش جدید برای دانش آموزان است.فناوری های نوین زمینه به کارگیری راهبردهای متنوعی مانند یادگیری معکوس، پروژه محور و تعاملی را فراهم کرده اند و معلم در مقام تسهیل گر، باید شرایطی را فراهم کند که دانش آموزان درگیر کاوش، پرسش گری، بحث و تولید محتوا شوند. به این ترتیب، کلاس از فضای مبتنی بر سخنرانی یک سویه به محیطی تبدیل می شود که در آن تعامل، همکاری و بازخورد مداوم جریان دارد و نقش معلم بیش تر به هدایت گری این تعاملات اختصاص می یابد. فناوری هم چنین امکان شخصی سازی یادگیری را افزایش داده است؛ معلم می تواند با استفاده از داده های به دست آمده از فعالیت های برخط، تفاوت های فردی دانش آموزان را بهتر شناسایی کرده و مسیرهای یادگیری متناسب با توانایی ها، علایق و نیازهای هر فرد طراحی کند.در این چارچوب، معلم به عنوان راهنمای یادگیری، به دانش آموز کمک می کند تا اهداف شخصی خود را تعیین، پیشرفت خویش را پایش و راهبردهای مناسب برای غلبه بر دشواری ها را انتخاب کند.بنابراین، فناوری نه تنها ساختار ابزارهای آموزشی را تغییر داده، بلکه کیفیت رابطه معلم و دانش آموز را نیز دگرگون کرده و این رابطه را از سلطه اطلاعاتی به همراهی در مسیر رشد شناختی و مهارتی تبدیل کرده است.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، مدرسه ، معلم ، فناوری ، تسهیل گر