تاثیر روش تدریس فعال بر افزایش انگیزش تحصیلی در دانش آموزان ابتدایی

این مقاله به بررسی تاثیر روش تدریس فعال بر افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد و نشان می دهد چگونه جابه جایی کانون آموزش از انتقال یک سویه محتوا به مشارکت هدفمند دانش آموز می تواند علاقه به یادگیری، تلاش پایدار و پیگیری تکلیف را تقویت کند. هدف اصلی، تبیین سازوکارهای اثرگذاری تدریس فعال بر مولفه های انگیزش تحصیلی و ارائه جمع بندی کاربردی برای طراحی کلاس های پویا و یادگیرنده محور است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و با مرور مفاهیم نظری انگیزش، گونه های رایج تدریس فعال و شواهد پژوهشی مرتبط، الگوهای مشترک نتایج استخراج و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد تدریس فعال از طریق افزایش احساس شایستگی، تقویت خودباوری آموزشی، ایجاد فرصت انتخاب و تجربه موفقیت های کوچک، تعاملات سازنده کلاسی و تبدیل ارزشیابی به فرایند یادگیری، انگیزش درونی را افزایش و وابستگی به محرک های بیرونی را کاهش می دهد. هم چنین با ایجاد معنا و پیوند دادن یادگیری به تجربه های واقعی، توجه و تمرکز را بهبود می بخشد و مشارکت داوطلبانه را بالا می برد. نتیجه کلی آن است که اجرای تدریس فعال، وقتی با مدیریت کلاس، بازخورد دقیق و فعالیت های متناسب با سن و تفاوت های فردی همراه شود، به افزایش انگیزش تحصیلی و پیامدهای مثبت رفتاری و آموزشی در دانش آموزان ابتدایی می انجامد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری مشارکتی ، خودکارآمدی