کاربرد فناوری های آموزشی در تدریس علوم و فنون ادبی و تاثیر آن بر انگیزش تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربرد فناوری های آموزشی در تدریس درس علوم و فنون ادبی و تاثیر آن بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. با گسترش فناوری های نوین و نفوذ آن ها در نظام های آموزشی، شیوه های سنتی تدریس به تدریج جای خود را به روش های فناورمحور داده اند که می توانند یادگیری را معنادارتر و جذاب تر سازند. درس علوم و فنون ادبی به دلیل ماهیت مفهومی، تحلیلی و گاه انتزاعی خود، نیازمند روش هایی است که بتواند مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش دهد. استفاده از ابزارهایی مانند محتوای چندرسانه ای، نرم افزارهای آموزشی، کلاس های هوشمند و فضای مجازی آموزشی، زمینه تعامل بیشتر فراگیران با محتوا را فراهم می کند. این پژوهش با تمرکز بر نقش فناوری های آموزشی نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از این ابزارها می تواند انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان را تقویت کند. افزایش جذابیت تدریس، تنوع در روش های ارائه محتوا و امکان یادگیری خودراهبر از مهم ترین پیامدهای استفاده از فناوری در این درس به شمار می آیند. یافته ها حاکی از آن است که دانش آموزان در محیط های فناورمحور، احساس رضایت و علاقه بیشتری نسبت به یادگیری علوم و فنون ادبی دارند. همچنین، فناوری های آموزشی می توانند درک عمیق تر مفاهیم ادبی، تقویت مهارت های تحلیل و افزایش اعتمادبه نفس تحصیلی را به دنبال داشته باشند. در مجموع، نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه برنامه ریزان آموزشی و معلمان به ادغام موثر فناوری های آموزشی در فرآیند تدریس علوم و فنون ادبی تاکید دارد، چراکه این رویکرد می تواند به بهبود کیفیت آموزش و ارتقای انگیزش تحصیلی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، علوم و فنون ادبی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، آموزش نوین