اعتباربخشی بیمارستان های آموزشی و اثرات آن بر آموزش دانشجویان پزشکی عمومی

مقدمه: اعتباربخشی به عنوان شناخته شده ترین الگوی ارزیابی کیفیت آموزشی، مبنای موثری برای ارزیابی میزان توجه موسسات  آموزشی، به رعایت استانداردهای لازم را ایجاد می کند. هدف این مطالعه مقایسه نتایج اعتباربخشی بیمارستان های آموزشی با کیفیت آموزش ادراک شده فراگیران در بیمارستان های آموزشی بود. مواد و روش کار: این مطالعه توصیفی مقطعی در رابطه با دانشجویان پزشکی دوره بالینی در سال ۱۴۰۲ انجام شد. نمونه گیری به نسبت مساوی از۹ بیمارستان آموزشی اعتباربخشی شده، انجام شد. کیفیت آموزش درک شده  با پرسشنامه محقق ساخته مورد ارزیابی قرار گرفت. به منظور مقایسه، از نتایج گزارش آخرین دوراعتباربخشی بیمارستان های آموزشی استفاده شد. داده ها در نرم افزار SPSS  نسخه۱۹ با استفاده از  آمار توصیفی و آزمون های متناسب مورد تجزیه و تحلیل  قرار گرفت. یافته ها: در این مطالعه ۳۵۰دانشجو با میانگین سنی ۱/۶± ۲۴/۷ شرکت کردند که ۴۹/۱ درصد آنها دختر و ۵۰/۹ درصد پسر بودند. میانگین کیفیت آموزشی ادراک شده برابر ۱۹/۵± ۶۶/۶ بود که با مقطع تحصیلی، جنسیت، شرکت درمصاحبه ارزیابان بیرونی، چرخش بخش های بالینی و حضور قبلی در آن بیمارستان، تفاوت معناداری نداشت. همچنین نتایج نشان داد که میانگین کیفیت آموزشی در حیطه برنامه­ها و فرایندهای آموزشی در مقایسه با دو حیطه فراگیران و مدیریت تسهیلات و امکانات بیشتر (۷/۹ ± ۲۳/۶) و از نظر آماری معنادار بود. نتیجه گیری: به طورکلی نتایج، اهمیت درنظرگرفتن کیفیت درک شده از سوی  فراگیران به عنوان یکی از نشانگرها برای ارزیابی اثرات اعتباربخشی بیمارستان­های آموزشی در کنار نتایج اعتباربخشی رسمی را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

Accreditation ، Hospital ، Perceived education quality ، اعتباربخشی ، بیمارستان ، کیفیت آموزش