رفتارشناسی فرزندان امام صادق (ع) در برخورد با مقام امامت

رسیدن به مقام امامت بی شک جایگاه بالای معنوی و مادی را به همراه داشت و با توجه به اینکه هر امامی به طور معمول چندین فرزند پسر داشت که از میان ایشان فقط یک نفر به مقام امامت می رسید، در نتیجه، احتمال بروز اختلاف بین فرزندان ائمه (ع) برای کسب مقام امامت نیز بیشتر می شد. از همین روی، بعضی از فرزندان ائمه (ع) که به مقام امامت نرسیدند، این مقام را حق خود دانسته و امامت برادر خویش را نمی پذیرفتند و حتی با برادر خویش به مخالفت برخاسته و برای بدست آوردن مقام امامت تلاش می کردند. در این مقاله فرزندان امام صادق (ع) مورد بررسی قرار می گیرند، زیرا به نظر می رسد میزان بروز اختلاف بر سر رسیدن به مقام امامت از زمان انتخاب جانشین ایشان بیشتر گردید. هدف از این پژوهش آن است که به روش تحقیق تاریخی و شیوه تدوین توصیفی-تحلیلی رفتار هر یک از فرزندان امام صادق (ع) با مقام امامت مورد بررسی قرار گیرد. نتیجه به دست آمده نشان می دهد برخی از ایشان چون فرزند بزرگتر بودند و جایگاه به ظاهر بهتری نزد شیعیان داشتند، مقام امامت را حق خود می دانستند و حتی برای رسیدن به این مقام تلاش کرده و با امام زمان خویش به مخالفت می پرداختند.

کلیدواژه ها:

مقام امامت ، ادعای امامت ، شیعیان ، فرزند امام ، فرزند ارشد