بررسی رابطه کمال گرایی والدین با پیشرفت تحصیلی فرزندان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه کمال گرایی والدین با پیشرفت تحصیلی فرزندان آنان انجام پذیرفت. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود که به منظور تبیین ارتباط بین متغیرهای مذکور طراحی گردید. جامعه آماری پژوهش را کلیه والدین و دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند. نمونه ای متشکل از ۲۵۰ نفر از والدین و ۲۵۰ نفر از فرزندان آن ها (۱۲۰ دختر و ۱۳۰ پسر) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه کمال گرایی والدین (FMPS) و معدل کتبی دانش آموزان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بین کمال گرایی والدین و پیشرفت تحصیلی فرزندان، رابطه معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۱). به طور خاص، مشاهده شد که ابعاد سازگارانه کمال گرایی والدین (مانند سازمان یافتگی و استانداردهای بالا برای خود) با پیشرفت تحصیلی فرزندان رابطه مثبت و معناداری داشته است، در حالی که ابعاد ناسازگارانه کمال گرایی والدین (مانند نگرانی از اشتباه و انتقادگری والدین) با پیشرفت تحصیلی فرزندان، رابطه منفی و معناداری نشان داد. این نتایج حاکی از آن است که ویژگی های کمال گرایی والدین می توانند به طور متفاوتی بر عملکرد تحصیلی فرزندان تاثیرگذار باشند. کاربرد نتایج این پژوهش در تدوین برنامه های آموزشی و مشاوره ای برای والدین و مربیان جهت ارتقاء شیوه های فرزندپروری و حمایت تحصیلی موثرتر از دانش آموزان می باشد.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی والدین ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، رابطه ، عملکرد تحصیلی.