تاثیر محیط های یادگیری هوشمند بر توسعه یادگیری فعال در مدارس

محیط های یادگیری هوشمند با بهره گیری از فناوری های نوین مانند تخته های هوشمند، واقعیت افزوده و سیستم های مدیریت یادگیری، تحولی اساسی در آموزش ایجاد کرده اند. این پژوهش توصیفی-مروری به بررسی تاثیر این محیط ها بر توسعه یادگیری فعال در مدارس ابتدایی و متوسطه می پردازد. یادگیری فعال به عنوان فرآیندی تعاملی تعریف می شود که دانش آموزان را از نقش گیرنده منفعل به مشارکت کننده فعال تبدیل می کند. روش شناسی شامل مرور نظام مند مقالات از پایگاه های اینترنتی بود. یافته ها نشان می دهد محیط های هوشمند با افزایش تعامل دانش آموز-معلم-محتوا، انگیزه درونی را تقویت، مهارت های تفکر انتقادی را پرورش و نرخ مشارکت را به طور چشمگیری ارتقا می دهند. ابزارهایی مانند نرم افزارهای شبیه سازی و پلتفرم های یادگیری شخصی سازی شده، یادگیری را از حالت سنتی به تجربیات عملی و گروهی تبدیل می کنند. چالش های اصلی شامل کمبود زیرساخت، آموزش معلمان و نابرابری دسترسی است. این محیط ها نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشند، بلکه به پرورش شهروندانی خلاق و آماده قرن بیست ویکم کمک می کنند. پیشنهاد می شود برنامه های ملی هوشمندسازی با تمرکز بر آموزش معلمان و تامین تجهیزات اجرا شود.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری هوشمند ، یادگیری فعال ، فناوری آموزشی ، مدارس هوشمند